Kara kışta gibi titriyorum…

Bir hayatı çaldın, kapattın
tükettin bir ömrü;
mutsuz, bedbaht, şaşkın…
Yar başında
kıskıvrak, uçurumlar önünde
bir “Sen” bir “Rüya” senedim olmuş,
onlarca imza
yok desem, hayır desem
faydası yok inkarın…
Neler yazmışım,
kime, niçin, niye?
Hep karanlıklara bakmışım,
siyahın en koyusuna
bir aydınlık umuduna…
Dönüp bakıyorum geriye
usanmamış gözlerim,
katlandıkça taş kesmiş sabrım…
Günler, aylar derken yıllar
uzamış sonraki yıllara…
Zamanı inkarım,
desem pişmanım
bir daha gelmeyecek
asla kaybettiklerim…
Leylayı sormuşlar Mecnuna;
onca yakarış değer mi?
Gözler ah bu gözler!
Neleri ne olarak gösteriyor,
bakın bu gözler…
Karanlıkta raks ediyor;
beyazlar içinde melekler…
Kahrolmak diyorsak adına
kaybetmekse kendini
artık çek üzerimden ellerini,
desem ne olacak?
Öyle derin yazılmış ki
çaresi yok, kader
çizgileri silinmiyor
kazınmış çok derinlerde…
Umursamıyorum!
Sevmiyorum!
İstemiyorum!
Hayır!
Alevler içinde
kor ateşlerde
yüreğim,
kara kışta gibi titriyorum…

Orhan ÇİMEN

Bu yazı Genel kategorisine gönderilmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.