Bir sevdayı, bir aşk hikâyesini,
değil,
Seni yazıyorum…
Geceler,
haram uykular tanıktır buna…
Takvim yapraklarını,
şahit tutuyorum;
Sensin yazılanlar,anlatılanlar…
Yeminimi tarihe not düşüyorum…
Lügatler aşktan ötesine;
“Sen” diyorlar…
Mutluluk ezgilerinin sesisin,
hayat için tutunulan nefessin,
kabuslu rüyadan uyanma sevincisin…
Sonsuz yaşam gücü,
öyle güzelsin ki;
Sen bir mucizesin…
Şiirlerin büyülü perisi
kelimelerinin efendisi;
bütün dizeler senin,
hepsi, verdiğin emanetlerin…
Kıvılcım her bir hecesi,
bekledikçe, durdukça içimde
ateşten çembere,
aşk oyununa dönüyorlar
dalga dalga yakıyorlar,
kavuruyorlar ruhumu…
Tutamıyorum,
mısralarla geri veriyorum
emanetlerini…
Ve hayatımdan siliyorum hissettiklerimi…
Nasıl bir şeydir anlamıyorum,
sildikçe, eksilmiyor
büyüyor,
yenileniyor bir bir emanetlerin
öyle ağırlaşıyor ki;taşıyamıyorum,
Seni yeniden yazmaya başlıyorum…
Kutsalımsın kadınım,
ruhumun adımları
gece gündüz tavafta…
Kaybolsam da ararken seni
yıldızlı semalarda,
bütün yollar
Sana yönelmiş, eğiliyorlar…
Rüyalarım;
Sana eşlik ediyorlar…
Mutluluğum;
tebessümün,
olanca sıcaklığıyla hep yüzünde,
dokunabilsem,
kavuşacağım yıldızıma…
Öyle arzuluyorum ki
bu gün yine seni,
kapattım gözlerimi açtım pencereleri
siyahlar içinde
hayal ediyorum siluetini…
Vakit gece yarısını geçti
biraz esinti var, ürperiyorum
karanlığı kokluyorum…
Bir fısıltı duyuyorum
belli ki yaklaştı ruhun…
Sonra rüzgarını,
olanca gücüyle hissediyorum…
Muhteşemsin grupta refakatinde yıldızlar,
gözlerim kamaşıyor ışığında
en parlak olanı sensin,
tıpkı burcun gibisin…
Bir Ağustos gecesinde titreyerek
açıyorum gözlerimi,
siyahlı kadın
ayrılmış, uzaklaşmış yanımdan…
İşte yok ettiğin aklımın
sensizliği,
muhtaç ve çaresizliği…
Ayrılık şarkılarıyla
her şeyinle
istiyorum Seni,
dünyanın en güzel kadınını
rüyalarıma…
Çağırıyorum,
çıkmamak üzere,
yeniden hayatıma…
Orhan ÇİMEN