Avuçlarım avucuna tutunduğunda
zarif kalbinin sesiydi duyduklarım
işte bütün zamanlar durdu sanki o an…
Fark edip baktığında
bir iki saniye geçmişti fazladan
hiç bitmesini istemediğim
veda anını
tebessümündeki busenle
öylesine uzun yaşadı ki gözlerim…
Yine bir vedada
sığınıldı ayrılığa dair yeminlere;
tekrarlanmamak üzere
yağmur olup akacak
hüznün kara bulutları,
yatağına sığmayan akarsu gibi
alıp götürecek;
söylenmiş sözleri
alınmış nefesleri
rüzgarın olup kaybolacak
yarattığın sevda esintileri…
Sesleri, isimleri karıştırıyorum
unutmak için seni,
kaybediyorum ezberimi
boşluğa dalıp gidiyorum
mazide her ne varsa
gizliyorum
hatırlatmamak için seni…
Tutamıyorum ruhumu ellerimle
söz geçiremiyorum
öyle alışkanlık yaptın ki;
her gece ısrarda
Sen gelene kadar bekliyor ayakta…
Bundan sonra mutluluk çığlıkları
kıskandırmak istese bütün hikayelerini;
beyhude,
hayatın gerçeğisin…
Sensiz her gün güneş yeniden doğsa da
geceler benimle olacak,
kaybolmayacak,
silinmeyecek izlerin,
ayrılmayacak tarihin yırtılmış yaprakları
hiç peşimi bırakmayacak
arkamdaki gölgelerin gibi…