Her gece başucumda
okuyorum hep aynı heyecanda,
bittiğinin farkında olmadan
başlıyorum yeniden bir diğerini tekrara,
bazen kızıyorum harflere,
acele dizilmişler
goncayı benzetememişler
dudaklarına…
Öfkenin tılsımlı renkleri,
kulaklarımda serap, ayak sesleri
anlatılanlar;
yüz yıllık hırçınlıklar
sesin daha dün gibi sıcak
çevirdiğim bütün sayfalarda…
Tenin,
taze, solmayan bahar yeşili,
sabahın erken su damlacıkları,
kardelen ışıltısı
mahcup nigar yüzün,
şehla bakışlarındaki güzelliğin
uyanırken hayallere taşınmış,
hep kelimelerde…
Gecenin en güzel siyahını,
seyrederken üzerinde
solunuyor karanfil kokulu nefesin,
güneşin kıskanan erken ışıklarıyla
hep ayrıldığın seher vakti,
biten rüyalardan duyulan hüznün
yarım kalmış bir gelincik sevdası
bakıyorum yaşanmış,
hep hecelerinde…
Kapağında bakışmak
yapraklarında nefes almak
nasıl bir duygudur
biliyor musun?
Kitabına her bir dokunuşta
satır aralarında
Seninle karşılaşmak;
mehtabın gizemine diz çöküştür,
gönlün tebessümü,
ruhun kanatlanması,
aşka her gün yeniden başlamaktır…
Orhan ÇİMEN