Bir ışıkmış meğer fark etmemişim,
öylesine göz alıcı,
gecenin koyuluğunda parlayan yıldız,
çekiniyorum, tereddüt ediyorum bakmaya
biraz da korkuyorum
ve dönüyorum arkamı…
İlk hissettiğimde sıcaklığını
o kadar yakındı ki; ürperdim
döndürdü çevirdi başımı, itaat ettim
baktığımda gözlerim benden alındı sanki
geçmişin bütün izleri silindi
sıyırdı soydu benliğimi
çırılçıplak bıraktı, savunmasız
ne olduğunu anlayamadım
itildim bir an dipsiz bir boşluğa
hiç durmadan yuvarlanıyorum iniyorum aşağılara
kaybediyorum onu, bilmem kaç ağyar giriyor araya
acıdan yankılanan çığlıklarım kulaklarımda
tutunmak istiyorum ama nafile
aklı hep bir oyunda
kimi zaman arkamdasın
bazen geçiyorsun önümde
yakınlaştıkça yakıyor,
uzaklaşınca yanımdan
titriyorum yalnızlıktan,
seninle ahvalim; hep böyle
bir kabustur sürüp gidiyor işte…
Orhan Çimen