Atalet…

Bazen değil genellikle şaşırıyor, hayıflanıyor;
bu önemsizin ne önemi vardı ki?
Diye, soruyor kendi kendine insan…
Yer, zaman ve şartlar;
öylesine zavallı hissettiriyor ki;
hayatınıza giren
girdikten sonra
kitabınıza kalemiyle
kendini yüce yazdıran
ulaşılmazı oynayan,
üstelik,
çok kişiyle aynı flörtü
yaşam biçimi,
cehaleti özgüven
çok yüzlülüğü sanat yapan
Matruşkayı
bırakamamak
terk edememek
zayıflığın ta kendisi;
ne kadar kötü atalet…

Orhan Çimen

Bu yazı Genel kategorisine gönderilmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.