Bir bilsen gönlümdeki tahtını,
adalet kılıcınla;
önce diz çöken beni
sonra kimse dokunmasın diye korurdun başındaki sevgi tacını…
Nereden bileceksin
tabii ki bilmiyorsun gönlümü
hiç durmuyor geceler boyu
Sarayları dolaşıyor gezginci ruhu
küçümsüyor bütün bir dünyayı
titriyor dizleri şimdilerde
sıratta sorguda
geçerse cennette ağırlayacak seni
buluşturacak bahtınla tahtını,
dünya meleği
bilmelisin,
açıyorum sana sakladığım
masum ve mahzun gönlümü
bitmeyen umudum
yeni yılda
Dilek Taşı’nda…
Orhan Çimen