Ruhum senli bir zamanda senli bir mekanda seninle buluştu…

Adımımın biri mutluluk diğeri
pişmanlıkları yaşadı
aldığım her nefeste
kaybettiğim umutlar
yaşadığım çaresizliğin acıları göğüs kafesime doldu,
durakladım
sabahında heyecanını, sevincini,
akşamında hüznünü yaşadığım
telaşıyla uzayıp giden caddeye
önce hayranlıkla, sonra kaygılarımla baktım
benden, peşimden hiç ayrılmadı
burada tecessüs,
yetmiyordu seninle geçen zaman
ya sonrasında diyordum hep
işte o zaman başlıyordu kalp ağrıları
kaybetme korkuları…
Seni nasıl sevdiğimi
söylemeliydim,
adımlarım;
yanıbaşımdayken özleminle tükettiğim yıllara,
yitirdiğim aklımı bulmaya
bir türlü yönetemediğim pişmanlıklara
sanki yeniden başlayacak,
o ilk günkü zamana,
Yürüttü…
Sonra
değişen kapı zili
içeri girmemi sanki istemedi,
şaşkınlıkla baktım
zaten zor bir kadın dedim
nihayet görebildim,
öylesine çarpıyordu ki kalbim
dil sürçmelerim
neydi ki o merdivenleri yürümelerim
ne yapsam ne etsen
sanaydı hep mağlubiyetlerim…
Şiddetini yaşattığın salon
öylesine boş öylesine garipti ki;
gücüne tutunduğum
kudretiyle heyecanlandığım kadının
yokluğu, korkuttu beni
yalnızlık hissiyle
karanlıkta kayboldum sanki…
Bir şeyler söylediler,
anlattılar anlamadım,
Sende aklım,
duramadım
buraya, sana koştum…

Orhan Çimen

Bu yazı Genel kategorisine gönderilmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.