Karalar içindesin gülru,
cemalinde aşkın nuru
zifiri karanlıkların zühresi;
adı aşk olan zaman ötesi
semanın yeryüzündeki sevgilisi
ilahidir elbette sana duyulan,
adı; aşk ise…
Bakışlarına misafir ettin beni ,
ışığınla aldın gözlerimi
ezberlettin bana adı sen olan alemi…
Titreyen kalbimi açtım bir kere sana
batırsan da bütün dikenlerini
sığındım gonca bahçelerine,
dağlıyorsun açtığın yaraları
hem dertsin hem de deva…
Nazende güzel,
uzattın ellerime mey kadehini,
yaşattın akıl tutulmasını
kaybettim bütün renkleri,
sevdirdin bana; moru, siyahı…
Gönlüm artık sınır tanımıyor;
yumuyorum gözlerimi; gökyüzünün zühresi,
açtığımda oluyorsun gül yaprakları
geceler boyu yıldızımla güller arasında
kayboluyorum hep sonsuzluğunda…
Sabah kalktığımda sarhoşunum,
bakıyorum;
seninle başlayan seninle biten,
her ne varsa taşımış gönlüm;
adın ile ümidi;
sevinçle bırakmış dudaklarıma
sıcacık atan kalbin diye…
Orhan Çimen