Bu yakarışlar kime…

Pembe köşkün perili kızı diye
geceler boyu sarılmışım,
yarattığım kederlere…
Hayal bile değilken
adına sonsuzluk demişim,
fani ümitlere…
Bilmediğim rüyalardan çıkıp gelmiş
Mecnun gibi severim diye
Leyla kaftanını giydirmişim
cinnetimmiş meğer
cennetim dediğim sine
aşkı dönülmez kılmışım,
dönülüyormuş meğer sonunda
onursuz esirlere
varlıktan yokluğa sığınmışım
bir mülteci mahçupluğunda
defineler dökmüşüm yollarına
fırtınalardan umut beklemişim
hangi dünyaya baksam gözlerin orada
sonsuz armağansın ruhuma
kimseler bilmiyor sen kimsin,
bu yakarışlar kime…
Orhan ÇİMEN