Nasıl sevmem ki; seni…
Şefkatine sarıldım; sinendeyim
gece karanlığındaydım ışığına tutundum
ölüme kurtuluş derken,
hayatı tutuşturdun ellerime…
Nasıl sevmem seni
minnetim o kadar büyük ki…
Yetmiyor artık rüyalar bana
seni istiyor
kendimi anlatmaya başladığım
gözlerinle yaktığın ateşte
kor alevle çevrilen bedenim
Sensizlik cehennemini yaşarken,
nasıl sarılmam ki cennetim olan ellerine…
Merhamet limanı,
kavrulmuş ruhların rahmeti,
isyanlarımda sığındığım sabır meleği;
tutunmuşum bir kere sana çok görme
sonsuzluk için beraber olma duasını
nasıl paylaşmam ki seninle…
Orhan Çimen