Hatırlıyorum sıradandı o gün,
bilemezdim ki rüzgar olup esecek,
fırtına olup kaderime hükmedeceksin bir gün…
Yüzündeki sevinçte öyle masum
öylesine çocuksu,
geleceğin müjdesi vardı,
hiç fark etmediğim dudaklarında…
Bir bahar vuslatı;
tir tir titreyen bedenin,
yankılanan haykırışlar,
ateşle kavrulan tenin,
seni terk eden ruhun,
bir aşkı hakikat mı
deli eden bir tutku,
yoksa hatırlamadığın;
öylesine bir günün
sıradan gecesi mi;
hiç bilmediğin, hiç tanımadığın
bir hayatı, hayatına getirmişti…
Değil o geceyi,
sadece seni,
kadınlığını anlatıyordu
müjdeyi veren
hiç fark etmediğim gözlerindeki ışıltı…
Ne kadar çokmuş meğer
fark edemediklerim,
eyvah!
Kaç mevsim, kaç ay,
yılları kaybetmişim…
Şimdi çocuklar gibiyim
seninle büyüdüm,
dünyaya sen diye bakıyorum…
Beyaz güvercin;
mutluluk; kanatlanıp uçmakmış,
kanatlarının gölgesindeyim..
Gökyüzü atlastan yatak olsa,
sarsam seni kollarıma,
kaybettiğim yıllara nazire,
sen ve ben,
bir beden
karışan nefeslerimizle
kaybolsak sonsuzlukta,
o günü yaşasak yeniden seninle,
sen ve ben…
Orhan ÇİMEN