Gölge oyunu oynuyoruz
bu topraklarda yıllarca…
Ya kovalıyoruz gölgeyi
ya kaçıyoruz gölgeden…
gölgeler efsaneleşiyor…
kulaktan kulağa
gulyabani
hikayelerini fısıldıyoruz…
Görmediklerimizi
görmüş gibi anlatıyoruz…
aynı evde, aynı sokakta,
aynı mahallede, aynı kasabada,
aynı kazada, aynı şehirde,
bakıyoruz bütün bir Türkiye’de…
Gölgeleri nasıl oldu çevirdik korkuya…
yıllarca yattık hep koyun koyuna…
Nefeslerimiz karıştı,
soğan ekmek hep ağız tadı…
hiç konuşmadan biliyoruz ki
bu sevgili bakışı,
evliyalarımız, mezarlarımız,
taziyelerimiz, bayramlarımız,
yaslarımız, sazımız aşıklarımız,
manilerimiz,
gerdeklerimiz,
işretimiz,
soframız, komşularımız,
aynı kaptan kaşık çaldığımız;
çorbalarımız…
Biliyoruz…
Gölgeler; benim, senin
onun, bizim, sizin,
komşumuzun, hısımlarımızın,
hemşehrilerimizin…
be ya yetti gayri gölgeler bizim…
Orhan ÇİMEN