Kıyameti yaşattın bana
bağrıma taş bastım,
çok gördün yüzümdeki tebessümü
üzüntüye bağladın,
mutluluğa giden bütün yolları
kapattın,
istedin diye sensizliğe sarıldım
ama aklım sensiz yapamıyor
kırıldı; parça parça döküldü yollara…
Toplamanı bekliyor…
Gelmesen de yaşadığım topraklara,
hissetsem şöyle bir garba baktığını,
reddedeceğim cenubi, şimali…
Biraz yüksek sesle konuşsan
hele uzaklardan bir kahkahan,
duyacak, şiddetle titriyor
yanı başındaki kalbim
toplamış ne kadar heyecan varsa
bekliyor hazır sana koşmaya…
Sensizlik o kadar uzadı ki
seni bulurum diye
bütün ayrılık şarkılarını dinliyorum,
hasrete dair her ses oluyor kederim,
çok uzaklardasın tükendi ümitlerim…
Tesellim hep yakınımdaki bir “sen”,
“Sen” dediğin “sen”ler var…
Her dokunuşta onlara
dudaklarından çıkan hani o “sen” sesin
sen uzakta olsan da
hep benimle hiç ayrılmıyor ki yanımdan,
Çaresiz mutluyum elbette
Bana yadigârın “sen” inle…
Orhan ÇİMEN