Hangi cezaları yükledim
kendi ellerimle omuzlarıma,
her gün onlarca hançer yarası alıyorum…
Yanımda yoksun, sesin kayboldu,
bazen ağlardım,
şimdi göz pınarlarım kurudu…
Sevinirdim bazen,
tebessümler dudaklarımda dondu…
Artık kaybettiğim seni,
ruhumla tavaf ediyorum,
aşktan ötesine; “sen” diyorum…
Sensizlik yollarında her gün kayboluyorum,
özlemin öyle ağırlaştı ki;
nefes alamıyorum
akşam duasıydı bu gün
açtım ellerimi yalvarıyorum!
Bana sesini kimler nasıl getirir,
nida olmazsa,
bir rüzgarla nefesi diyorum…
Kulaklarımda bir uğultu var;
rüzgarını, olanca gücüyle hissediyorum…
Camları açtım, esinti geliyor
umut ediyorum; belli ki yaklaşıyorsun…
Bir fısıltı duyuyorum,
refakatindeki yıldızlardan…
Hafif bir ürperti kaplıyor içimi
dönüp bakıyorum alaca karanlığa…
En parlak sensin tıpkı burcun gibi…
Şaşırıyorum bir mucize bu!
Dualar bu kadar çabuk mu kabul olurdu?
Evet buradasın yanımdasın işte sesinle …
Yeminler olsun şu an gerçeksin sen
Tutmak istiyorum sıkıca ellerini…
O kısacık anda hissediyorum
tebessümün olanca sıcaklığıyla yüzünde,
dokunuyorum sanki sana bir başka dünyada…
Biliyorum kaybettim çok şeyimi,
affedemiyorum kendimi,
kabul edersen hiç inkar etmediğim sevgimi,
Perişan, mahçup yüreğimi,
bilmelisin emrine amade edeceğimi…
Orhan ÇİMEN