Hayatın içinde bir hayat;
nilüfersin…
Asil duruşunla;
lâlesin…
Dünyama giren bir mucize,
yaşayamadığım;
kadersin…
Kaç oldu terk ettim yokluğunu,
her kaçışta tenin dedim;
koklarken burcuyu,
ama hep aklıma sen geldin…
Sevemedim arkamı döndüm
büküldü boynu,
beyaz tenli burcunun,
öyle alındı ki;
dayanamadı kurudu…
Baskın çıktı senin ten kokun…
Eyvah! önce değilmiş, şimdi,
ebedi kaybettim onu…
Kurumasına kırgınlar burcunun
gül bahçeleri, çiçekler;
tıpkı merak ettiği gibi burcunun,
seni görmeye geldiler…
Varsın ya Sen,
bitti artık dünyada
bütün gizemler…
Nasıl bir hikâyedir ki bu;
sen hariç,
hemen kayboluyor
yaşayan bütün melekler…
Orhan ÇİMEN