Gücüm yetseydi, yırttığım
takvim yapraklarına,
tek o tarihi yerine koyardım…
Yaşanmamış bir zaman olarak
silerdim hayatımdan…
Haksızlıkmış meğer varlığım,
gel anlaşalım,
yıl dönümlerin yaprakları yırtılmasın,
kalsın takvimlerde
atlayalım günü,
ertesine geçelim zamanın…
Masumum ben,
öylesine derin çizdin ki
gönül yaralarımı
bir türlü saramıyorum…
Acılarla azap koyun koyuna
ben aralarındayım…
Güne seni binlerce inkârla başlıyorum…
Uykuları kaldırdım gecelerden
rüyalardan korkuyorum
ya çıkarsan karşıma…
Affetmiyorum!
affedemiyorum kendimi…
Nasıl oldu aldım
mihrap diye seni karşıma…
Utanıyorum!
saklıyorum kölelik küpesini…
Hayır hayır ne söylesem
ne yapsam beyhude…
Benim için yazdığın
o esaret vesikasına
her gün bakmadan yapamıyorum…
Aşkı memnu gecelerde,
ben gündüzlerde kalıyorum…
Sana ne diyebilirim ki;
görmemen için beni
sadece bana ait olan zamanı
tek başıma yalnız
ve çok uzaklarda yaşıyorum…
Ama bilmelisin ki;
yeminler olsun
affedemiyorum hiç kendimi;
Yıllar sonra nasıl yaşadım
senin çizdiğin, benim olmayan
o zamanı…
Orhan ÇİMEN