Şaşırıyorum bakınca sana
o kadar yakınımdasın ki;
görüyorum çamaşırlarını,
konuştukça açılıyor daha da
gömleğinin düğmeleri…
Soluk bile almıyorsun…
Açılmak gidiyor hoşuna,
ve bakıyorum çırıl çıplaksın…
Gözlerim yüzünde
nefesim kesiliyor bu haline…
Bitmiyor konuşman
farkında değilsin,
hala soyunduğunun…
Şaşırtmak gidiyor hoşuna,
devam ediyorsun…
Yetmiyor, bu defa başlıyorsun
kalbini açmaya…
Sesin yükseldikçe
sakladıkların hiç durmuyor,
çıkıyor, ne varsa hepsi dışarıya…
Gözlerim hayretle yüzünde…
Çıplak halini söyleyeceğim sana
nutkum duruyor; sonra
bakıyorum ayrılmış yok yanımızda…
Artık konuşamıyorum,
kuruyor ağzım,
dilimi döndürecek
tükürükler senin ağzında,
iniyor dudaklarından aşağıya…
Dayanamıyorum
bu kadar çıplaklığına,
Yakarıyorum
içimden ne olursun;
sükutu dene biraz da..
Orhan ÇİMEN