Mehtap almış didarını,
öyle cömert ki;
saklamıyor kendini,
bakarken seslendiğimde mahcup,
pembeleşiyor aynı yüzün gibi…
Esirgemiyor hiç çıplaklığını,
seyrederken onu;
öyle yakınlaşıyor ki dokunuyorum
seviyorum onu sen diye…
Kalbime doluyor sıcaklığı,
kaçmıyor benden,
sevdiğimi tekrarlayıp duruyorum;
cevap vermiyor ama,
sessizliği ile de onaylıyor beni…
Sakın hüzünlenme benzetsem de
baksam, sevsem de mehtabı,
o kadar eksiği var ki;
olmuyor, olamıyor asla aslı gibi…
Kaybolduğunu gördüğümde
anlıyorum dışarılardasın o zaman…
Şems gibi yansıyor dünyaya didarın,
biliyorum kıskanıyor seni,
hiddetle bulutlar arasında
kaybediyor kendini…
Avunmak istesem bile
ey sevgili; olmuyor,
olamıyor hiç bir şey
senin o güzel yüzün gibi…
Orhan ÇİMEN