Kalbine; sesi,
ruhuna; sevinçlerin, kederlerin
kadar yakınım…
Sana ait her şey ezberimde,
biliyorum akıl oyunlarını,
tanıyorum belki senden fazla seni…
Uykusuz gecelerdeki;
isyanlar, yakarışlar,
seninle olduğum rüyalar,
yalnız bırakmadı
gökyüzünde yıldızlar,
mahzunun bu gözler,
bütün sırlarını bana taşıdılar…
Bilmek öyle büyük bir ceza ki;
nikâhlandık;
eleme, acıya
sonu belli olmayan
bir kap kara sevdaya…
Buna sonsuzluk çukuru diyorlar…
Yalnızım o çukurlarda…
Sesleniyorum;
duymadın, duymuyorsun…
Çünkü sen hayattasın…
Ben boynu bükük
aşk kapısının kölesiyim,
bitmeyen isyanlar kaderim
desem de
tek dileğim olurdu;
zamanı geriye döndürmek,
ya da
dileğimdir;
mahşerde ellerini tutabilmek…
Orhan ÇİMEN