Yarı yolda girdin kaderime,
sarıldım bitmeyen elemine,
döndürdün beni;
kısrak kuyruğuna bağlanmış, mahkumuna…
Acı içindeyim, inliyorum;
savruluyorum taşa toprağa,
tükeniyorum, bu nasıl bir veda…
Daha tutamadım ellerini,
sevemedim ki gözlerini,
yakarıyorum sessizce Mevla’ya,
kader diye çıkardı seni karşıma,
daldırdı ümitsiz bir hülyaya,
bir tek vuslat anı için, razıyım
verilecek en büyük cezaya…
Mevsimlerden sonbahar,
artık soğuk esiyor rüzgarlar
maluma gidiyoruz sıklaştı adımlar
terkime aldım aşkımı, sevgimi
şimdiden giyindim elbiselerimi
dünyada tutamazsam ellerini,
arayacağım mahşerde seni,
meftunu olduğum o güzel gözlerini…
Orhan ÇİMEN