Bütün gözler kör,
kulaklar sağır,
sevgi kokusu taşıyan kalpleri inkâr;
bir yıldız kayması?
Yalanın atlastan bohçaya sarılması…
Biliyor musun aslında kaymaz yıldızlar,
sonsuza kadar yaşarlar…
İşte nedeni; “Tekzip”‘in yazılması…
Bir nur gördüm çok yükseklerde;
bir derya dedim, enginlerde,
yıldızım idin; ışıltılı gökyüzünde…
Ay parçası dedim;
dağıtmıştın ruhumdaki karanlıkları,
mehtabım gördüm;
yaratmıştın gönlümdeki aşkları…
Güzellikleri oldun;
gül bahçelerinin goncası dedim…
Bir kaftan koymuştum omuzlarına;
nişanıydı sevgi ve sadakat,
taç vardı başında; adı “sen” olan…
Güzel, daha güzel, çok daha güzel sıfatlar
dillerde yoktu; sana söylenecek…
Yokluğuna; ağıtlar,
vuslatın; diyordum umutsuzca kara topraklar,
aşkına; tarihte kara sevdadır diyorlar…
Kör demek gözlere, sağırdır demek kulaklar…
Sen diye titreyen bir kalbin,
gözlerin diye bakan,
yürürken adımların olan,
ruhum;
öyle tanıyor biliyor ki seni
bak hala acı içinde;
bırak artık şu gizlilik sırlarını,
neden atıyorsun omuzlarındaki kaftanı,
yücelik nişanı tacını bırakıyorsun yerlere,
Bir gönül ki;
taşımak isterken seni ebediyete…
Orhan ÇİMEN