Çok uzaklardan
baktım yar yar diye sana…
Görmüştüm bin bir çiçek saçlarında
muhabbet kuşları imreniyordu
bir hayat vardı sanki bakışlarında,
seninle dalmıştım mesut hülyalara…
Aldandım tek bir dokunuşuna
her gün misafir ettim
hiç çıkmadığın rüyalarıma…
Mehr-i müsamma olmuştu
kara sevdam sana…
Ben yoksuldum sen bir Karun,
boyun eğdim gücüne
muhtaçtım; çöllerde
yangınlarda kaldım erimiştim…
Susuz ve aç,
el açtım sana,
fakirdim; sen bir sultan,
boyun eğdim tacına…
Gariptim; satın aldığın biçare gönlümü
pazarlarda bıraktım
ayakların altına,
boynumda takılı esaret zincirlerini,
aldın avuçlarına…
Sahipsizdim; ram oldum yüceliğine,
melûl mahzun baktım yüzüne…
Kırbaçlandım; atıldım tek başına dehlizlere,
kaldıramadım başımı günlerce,
acı içinde yandım, yakıldım;
karanlık cezalısı oldum…
Yasakladın uykuları, perişanım…
dillerim lâl oldu konuşamıyorum,
göremiyorum dağladın gözlerimi,
ışığını unuttum…
Sema kapkaranlık bak gökyüzüne
yıldızlar kaybolmuşlar
utançlarından peçe takmışlar yüzlerine
verdiğin acılardan
sevgi melekleri mahcuplar
korku var gözlerinde…
Silinmiş vicdanlara
yakarıyorlar;
cehennemlerde olmayan azaplar
yeter! Kalksın artık aşkına cezalar…
Orhan ÇİMEN