Hep sana, hep seni yazıyorum,
tek seni, yalnız seni anlatıyorum,
nasıl bir şeysin bilmiyorum…
Bitmek, tükenmek bilmiyor;
özlemlerin, kavuşma umudum…
Çok tazesin, nefessin soluduğum
öyle güzelsin ki takıldım peşine,
bırakamıyorum bağlandım hayat ipine…
Yaşama sevincim bu;
seni anlatmak, yaşamak seni…
Ömür bitecek sen bitmeyeceksin,
yolculuk oraya; nasıl gidilir bilmiyorum,
ödünç alabilir miyim o güzel bakışlarından,
hani var ya o çok sevdiğim
öfkenden bir parça,
nasıl olur, bir parça istesem
hafif meşrep tavrından…
Senden güzel bir hatıra olacak
sakladığın fotoğrafından
istesem razı olur musun?
Vasiyetimdir;
herkesten habersiz
resmini bir karış toprağıma gömer misin?
Beyaz bir karanfil bırakırsan,
anla ki güzel kahkahaların da yanımda…
Hiç yalnız kalmayacak ruhum,
yine seninle sana dair
her şeyinle avunacağım…
Gün gelir karşılarken seni,
yine seninle dopdolu,
ayrılığımız dün gibi de olsa
ellerini sıkıca tutacağım,
avuçlarını koklayıp,
hasretle öpeceğim seni…
Orhan ÇİMEN