Hiç bir şey desem,
bir başka dileğim
olmadığını söylesem,
yalnız senin olduğun yerde
teneffüs etsem,
sonra uzaktan sessiz
sadece bakabilsem,
sesini duymasam da olur,
nasıl oluyor
bazen bilmiyorum,
o göz kamaştıran edan var ya
hiç bitmese…
Çocuklar gibi şımarık tavrın,
büyüse büyüse
yeryüzünü kaplasa,
senden başka kimse olmasa…
Bakar kör oldum,
başka kimse yok ki dünyada,
baksam seni hep seyretsem;
tüm zamanlar dursa…
Hani yüce dağlar var ya,
bilmiyoruz;
belki de onlar
aşkları için birer dilek tutmuşlar…
Belki de benim gibi yakarmışlar…
Bakar mısın?
yüz yıllardır onlar hep bakışıyorlar;
sessiz ama heybetli vakur,
ve destansı,
kimisi karşılıklı,
kimisi kucak kucağa bir beden olmuşlar
mahşere kadar sürecek birliktelikleri…
Hele kimileri senin gibi öfkeli,
ateşler yağdırıyorlar,
adına da volkan diyorlar,
severek katlanırım yanında olmaya
razıyım o kor ateşte yanmaya,
eriyip akmaya,
sonra eteğinde
sonsuza kadar taş olarak kalmaya…
Orhan ÇİMEN