Yazar arşivleri: Orhan Çimen

Yolcu ettiğim gurbet öncesi halini, hiç unutamıyorum… Silinmiyor izlerin ruhumdaki ahdimde; seni ilk günkü gibi, bu defa mateminle yaşıyorum… Ayrılık ateşi sarmadan mutlulukmuş, gül bahçesiymiş diyorum, yanındayken yaşanan bütün zamanlara… Sen gideli vuslat, hikayemin umut yazgısı oldu, hicranın; dudaklarımda bitmeyen … Okumaya devam et →

Aldın götürdün saldın beni kıraç topraklara, ayrılamıyorum halâ bıraktığın yerlerdeyim, şaşkınım şaşırmışım, ne bir damla su, ne bir yaprak gölgesi, üstümde yakan güneşin, dönüp duruyorum, nutkum tutkun, tutulmuş, oralardayım kapılmışım bir seraba, cennetimi, gözlerini arıyorum… Adımlarım hep sana doğrulmuş biliyorum … Okumaya devam et →

Hesabından silinmiş ömrümün gurbetisin yılları aldın götürdün takvimler sanki senin yaşanmamış bir mevsimin geç kalmış baharı; yalnızken yüreğime dokunmuştu ellerin, öyle alışmıştı ki sıcağına nazlı bir çocuktu gönlüm, aşkla tutunmuştu eteklerine ellerim, sevinç beklerken kedere daldı gözlerim, hep kırklarda düğümleniyor … Okumaya devam et →

Bir aşk hikayesi yazmaya soyundum, aşka baktım, aşkı gördüm, aşkı yaşadım, tutunayım dedim, heyecanı aldı götürdü beni bilmediğim koskoca bir sırrın arasına… Karanlık, siyah, kapkara bir gecenin sonsuzluğunun içine girdim. Karanlıkta siyah bir ben oldum, kayboldum koyuluğunda gecenin… Mehtapla başlayan … Okumaya devam et →

Sen konuşurken ben ağlıyordum, gülerken kan damlıyordu yüreğime senden uzakta kaybettiğim yıllara, hiç bilmediğim vuslatın geriye saydığım zamanına isyan ediyordum bakarken yüzüne… Dalıyorum gözlerinin hürrem haline, Sonra, sonra yürüyorum yine bir hayaline, masalların sevgilisine öyle susamışım ki sana, bir damlayı bin yudum … Okumaya devam et →