Yazar arşivleri: Orhan Çimen

Kaderimsin, kedersin hayatımda çizgilerimde hasretim diyorum boynum bükük, kalemlere sığınıyorum saklanıyor, sensizliğe sarılıyorum dostu oluyorum yıldızsız semaların… Atıyorum yüzümü karanlıklara kaçamıyorum, mehtabım oluyorsun… Gönlüm virane, unutmak istiyorum ten kokunu yollarda hapsediyorum dilimdeki ayrılık şarkılarında, kaybolduğum sarhoş gecelerinde karşıma çıkan ilk … Okumaya devam et →

Olmayınca olmuyor kalem tutmuyor eller ses yok, söz kalmadı dilimizde adına söylenecek… Kalp yolları; kavurucu çöl sıcaklığında ıssız… Bitse diyorum şu çileli yolculuk sessiz, biraz dalgın, bitkin yürüyorum arkama bakmadan… Sevdasıyla beni terk etmiş aklımla şimdi yan yanayım, o da … Okumaya devam et →

Kör oldu gözlerim sanki, ışığın kayboldu görmüyorum… Sensiz olmaz derken bak alıştım, tutunuyorum, üşümüyor, titremesi geçti yüreğimin… Sen diye sarıldığım soğuklar bitti, hüsran değil artık hicranın… Umudunla yaralı gönlümden yok oldu acıların… Bahar yağmurları başladı yıkanıyor ruhum… Anlamadım o nasıl … Okumaya devam et →

Seni tanımadan önce nefes aldığım zamana yolculuk… Ardına bakmadan, silerek Sana dair bütün izleri; önce Seni, sonra Rüya’nı, gidiyorum hiç olmadın olmamışsın gibi… Unutup, yok ederek yeniden doğmak gibi… Sen olmadan sensiz bir sabaha bir geceye başlamak, Seni beklemeden rüyasız … Okumaya devam et →

Gerek var mı? Hiç durmadan tekrara, büyülenmiş diller; ağıtlar, sözler, sanadır bütün sitemler… Sakin sessiz suskun yalnız kalbim kabullenmişti yokluğunu… Yükseliyor ruhum geceleri kalmıyor sensizlik mesafeleri birlikte yaşıyoruz aynı kederi… Adriyatik’ten bakan gözler daha dündü yüzünde mesut gülücükler, o kadar … Okumaya devam et →