Yazar arşivleri: Orhan Çimen

Mehtap almış didarını, öyle cömert ki; saklamıyor kendini, bakarken seslendiğimde mahcup, pembeleşiyor aynı yüzün gibi… Esirgemiyor hiç çıplaklığını, seyrederken onu; öyle yakınlaşıyor ki dokunuyorum seviyorum onu sen diye… Kalbime doluyor sıcaklığı, kaçmıyor benden, sevdiğimi tekrarlayıp duruyorum; cevap vermiyor ama, sessizliği … Okumaya devam et →

Ben tarih olsaydım sen Kleopatra… Gizemine, aklına, sana amade, boyun eğerdim hiddetine, nice yanmış Şirinlere, benzerdim gönül erlerine… Seni öyle çok kıskanıyorum ki, deselerdi gülşende diken olurdum sen mağripte olsan, yalnızlığına kuş olur, maşrıktan kanat çırpardım… Öyle bir Leylasın ki; … Okumaya devam et →

Ararken goncayı, kırdım bütün gülleri, gördükçe; boynu bükük gülleri, mahzun, suskun bülbülleri, boynum kıldan ince, işte Zülfikar, başım önümde bak diz çöküyorum önünde… Biliyorum sözler ışığını kaybetti, bunca sevda ateşi nazar etti, göz yaşlarım bile mahcup akmıyor dondu pınarlarında bakmak … Okumaya devam et →

Ay mı güneş mi? ilahi, dünyamda yok, yok artık… Yok olduğum yerdeyim yalın ayak kavrulmuş, kızgın çöllerdeyim… Adına sürgün diyorlar sensizlikte kaybolmanın… Bağlanmış ruhuma prangalar senden çok uzaklardayım… Gökyüzü, yükseklerde yok olmuş gök kubbe, sessizlik kıyametine mahkum; açım… Dudaklarım kurumuş … Okumaya devam et →

Hangi cezaları yükledim kendi ellerimle omuzlarıma, her gün onlarca hançer yarası alıyorum… Yanımda yoksun, sesin kayboldu, bazen ağlardım, şimdi göz pınarlarım kurudu… Sevinirdim bazen, tebessümler dudaklarımda dondu… Artık kaybettiğim seni, ruhumla tavaf ediyorum, aşktan ötesine; “sen” diyorum… Sensizlik yollarında her … Okumaya devam et →