Yazar arşivleri: Orhan Çimen

Seni gülüşünle sevmiştim, kaybedeceğim korkusuyla öyle sıkı sarıldım ki sana; kara toprağa verilen sevgili ağıtlarıyla… Yaşamadın ki sen nereden bileceksin; ruhun avuçlardan kaçışını, kabre henüz düşmedi bir iki damla göz yaşın, sırtını dönüp yürümedin olmadı, sevgiliyi hiç kaybettiğin… O soğuk, … Okumaya devam et →

Anlı şanlı demedi kimleri almadı ki? kimler kaçabildi? övünecek kimler kaldı ki? şaka gibi… hiç üstümüze almıyoruz, eteğinden çekiyoruz her dakika vaktin… İlerledikçe zaman, yaklaşıyoruz bir soluk daha bir daha dönmemek üzere, yolculuk; sonsuzluğa… Terk ettiğimiz kaskatı kesilmiş bedenimiz toprakla … Okumaya devam et →

Kıyameti yaşattın bana bağrıma taş bastım, çok gördün yüzümdeki tebessümü üzüntüye bağladın, mutluluğa giden bütün yolları kapattın, istedin diye sensizliğe sarıldım ama aklım sensiz yapamıyor kırıldı; parça parça döküldü yollara… Toplamanı bekliyor… Gelmesen de yaşadığım topraklara, hissetsem şöyle bir garba … Okumaya devam et →

Gölge oyunu oynuyoruz bu topraklarda yıllarca… Ya kovalıyoruz gölgeyi ya kaçıyoruz gölgeden… gölgeler efsaneleşiyor… kulaktan kulağa gulyabani hikayelerini fısıldıyoruz… Görmediklerimizi görmüş gibi anlatıyoruz… aynı evde, aynı sokakta, aynı mahallede, aynı kasabada, aynı kazada, aynı şehirde, bakıyoruz bütün bir Türkiye’de… Gölgeleri … Okumaya devam et →

Kader mutlak hayatımızda, mutlaktır, şaşmaz tarihler etkilenmez bütün zamanlar… Arzular, istekler, sevgiler, aşklar; ölçü tanımayan, yaşamımızda mutlak olamayan gizemler.. Sevdalar, acılar çıkamıyor, kalıyor hep kalbimizde O yoksa çizgilerinizde, mutluluklar çaresiz, kayboluyor dipsiz kuyularda… Nalan da olsanız, taşınsa figanlar semalara, bentler … Okumaya devam et →