Fotoğrafın geldi
yan profilden çekilmiş;
yüzündeki öfkeler seni anlatıyor,
savunmadasın,
hiddetin, yay kaşlarınla arkadaş…
Üçünden hangisi?
Merak konusu sendin…
Habersiz alınan resmin
“kayıtlardan silinsin…”
Öylesine özeldi ki;
Mutluluk ona hiç yakışmadı,
kaderin bedbahtı
bir bayram sabahı,
tükenmeyen sevdanın ümitsiz tarafı
pes dedi, ışıklar söndü,
haberci kuşlarına
artık denizler yasaklandı,
bir acı kahve hatırlatması,
bir iç çekiş,
ahizeleri ıslatan veda göz yaşları,
hikâyenin asil güzel kadını,
kapattı bir sayfasını,
yaptı çaresiz buruk vedasını;
“içim çok yandı …”,
uzattı ellerime;
“sende kalabilir,
ne kadar tutabilirsin ki acılarımı?”
Yaralarına tuz basıldı
her mısrada mutsuz aradı,
isyandı
sözleri şakayla…
Hiç durduramadı;
Umutsuzlukları umut gösterdin,
doldurdun bir torbaya,
kapattın ağzını bağladın aklımı,
gönlümü hapsettin
gecelerin koynuna savurdun attın…
Beyaz bastona mahkûm,
sağır bir hükümlü yaptın…
Geride bıraktım sevinçli dünü
İzin ver bu vedayı
ilan edeyim matem günü…
Orhan ÇİMEN