Her gidişinde yıkılırdı gönül evim,
cennete giden yollarda kırk haramiler
yağmurlar yağmaz kururdu bütün çiçekler
deli divane olurdu gönlüm
sonsuzluğa yürürdüm gözlerini aramak için
ruhum ağlardı hayalinin peşinde
her gidişinde yüreğime bir mavzerin
kurşunları girerdi…
Ama değişti artık her şey,
korkunla yüzleşen bir kahraman oldum
gökyüzünde tebessüm ediyor şimdi renkler
değiştirdin zamanı sen
bu gidişinle
özgürlüğümü ellerime verdin ilk defa,
gidebilirsin
ne gün ışığı ne geceler ağlamaz artık matemine,
gecenin sensizlik çığlıkları duyulmaz kalbimde
ayrılık alevlerinin gücü yetmez beni yakmaya
hayaller tükenir
rüyalar yüzünü örten sislerle dolar taşar
mehtapsız bir gece, güneşsiz bir gün efkarlandırmaz,
gül arayan duygularım kaybolunca
bir başka mevsimi fısıldıyor mutluluğun sesleri
rengini değiştirmiş sevdanın,
uyandım perdeler kalktı gözlerimden
şimdi doruklayındayım huzurun…
Orhan Çimen