Birden çok hayatın
hep ortasındasın,
çekmekle çıkmıyorsun…
Duruyken bulandırdın,
öyle değiştirdin ki;
bütün doğruları kaybettirdin…
Bir zamanlar varlığı bilinmeyenken
baş rolde bir oyuncu nasıl oldun sen?
Öyle ki hayallerin bile tutmuş
bırakmıyor yakaları…
Geceler uykuya,
gündüzler huzura
hasret…
Yumsam sensin
açsam gözlerimi yine sen…
Dokunduğum tenlerde
varsın yine sen…
Düşüncelerin ta içindesin,
ruhlar avuçlarında,
hapsettin gönül dünyamı,
kapattın hayatımı,
kaybettim…
Terk ettiler öylesine değerler beni…
Bitirdin haklılık öfkelerimi,
haksızlık acısına tutuldum…
Öyle tanıdım ki seni,
kör zannediyorsun herkesi…
Hatırlarsın haykırışını,
sözüm ona savunduğun değeri,
bir sıçrar… iki sıçrar derler ya hani…
Hayat hem kısa hem de uzun,
bir bakarsın sahnenin tam ortasındasın,
ne kadar plan da yapsan
görmek istemediğin seyircilerin
fal taşı gibi açılır gözleri…
Perde bir defa açılmıştır,
kapansa da beyhudedir artık,
o kadar çok provalı oyunların;
tanıdık seyircileri şaşırtmıştır…
Biliyorum çok iyi savunursun
bunların hepsi hayal de istersen,
şimdiye kadar çok kandırmışsın
çuvaldan çıkanlardan biri sensen;
artık bu bir oyundur diyemezsin…
Orhan ÇİMEN