Yazar arşivleri: Orhan Çimen

Ay yüzüne baktığımda; eyvah, eyvah dedim yine eyvah! Derdim zamanla… Neden bu kadar geç kaldın ki hayata? Koştum yeniden bir isyana; daraldım, bunaldım, doyarak bakamadım kaf dağının ardında saklanmış cesaretim korkuyla baş başa eridim, aktım, kayboldum isteyemedim, sarılamadım sıcacık muhabbetine… … Okumaya devam et →

Nisan’ı bir sen biliyorsun bir de ben, kot etekli incili pembe kaftanlı, mahcup taze… Al al olmuştu yanakların, şaşkın, şirin, bildiğini zanneden, bitmeyen bilmiş halin… Anlattıklarındaki; çocuk saflığını, katkısız dürüst halini bakarken gözlerine okuyordum… Dudaklarından çıkan her söz, şiir gibi … Okumaya devam et →

Bir ışıkmış meğer fark etmemişim, öylesine göz alıcı, gecenin koyuluğunda parlayan yıldız, çekiniyorum, tereddüt ediyorum bakmaya biraz da korkuyorum ve dönüyorum arkamı… İlk hissettiğimde sıcaklığını o kadar yakındı ki; ürperdim döndürdü çevirdi başımı, itaat ettim baktığımda gözlerim benden alındı sanki … Okumaya devam et →

Kendime giden yolu kaybetmişim… Kaybolmuş, derbeder, pare pare yüreğimle Seni nasıl bulacağımı bilmiyorum, gün ışığında bütün yüzlerde ay ışığı arıyorum… Kime baksam Sensin diyorum, koklayıp okşadığım bütün Nisan çiçeklerine, batarken güneşe, akşamların Sensiz telaşına ve gecelerin yalnızlığına, siyahın o derinliğinde … Okumaya devam et →

Resmini parça parça yırtıyorum, gelin çiçekleri gibi yüksek balkonlardan bırakıyorum süzüle süzüle inerken aşağılara koşarak yetişiyorum düşmeden yerlere, her bir parçasını alıyorum avuçlarıma, sana kavuşmanın mutluluk oyunu bu… Sonra her bir parçasını birleştiriyorum, yeniden yaratıyorum benim olan seni.. Ezberlemişim her … Okumaya devam et →