Yazar arşivleri: Orhan Çimen

Gurur para etmiyor aşk denilen uğrakta… Bir gece yarısı mı olur bir akşam üstü mü? Yoksa aydınlık bir günde bilinmeyen herhangi bir zamanda mı girilir? Kapılar ardından kapanır, çıkışı olmayan tek odalı handır, bir ulu tepe üstünde vakitler değişmez hep … Okumaya devam et →

Bin bir bohçaya gizlemiş, sarmış sarmalamış yalanları; öyle nadide ki sunuşu, beyazı, parlatılmış yüz karası, değişmiyor mayası insan ya! Ha avamı ha havası… Şaşırıyorsunuz öyle dost canlısı halbuki tam da arkanızdalar; kuzu postuna girmiş kurtlar, yüzünde masum tebessüm, sesinde sıcacık … Okumaya devam et →

Avuçlarım avucuna tutunduğunda zarif kalbinin sesiydi duyduklarım işte bütün zamanlar durdu sanki o an… Fark edip baktığında bir iki saniye geçmişti fazladan hiç bitmesini istemediğim veda anını tebessümündeki busenle öylesine uzun yaşadı ki gözlerim… Yine bir vedada sığınıldı ayrılığa dair … Okumaya devam et →

Her gece başucumda okuyorum hep aynı heyecanda, bittiğinin farkında olmadan başlıyorum yeniden bir diğerini tekrara, bazen kızıyorum harflere, acele dizilmişler goncayı benzetememişler dudaklarına… Öfkenin tılsımlı renkleri, kulaklarımda serap, ayak sesleri anlatılanlar; yüz yıllık hırçınlıklar sesin daha dün gibi sıcak çevirdiğim … Okumaya devam et →

Doğumun sevinci, ölümün kayboluş hüznü; hayatın kendisi… Kimimiz aşkla, kimileri yaşıyor savaşla masum ve muhtaç geldiğimiz dünyada; herkesin var ayrı bir hikayesi… Kimilerinde avuçlara sığmayan mutluluklar, kimimizde tükenen ömrün tanışamadığı sevgi hayali… Onlarsa hiç bilmedikleri hayali bile öğrenemeden bir şarapnel … Okumaya devam et →