Yazar arşivleri: Orhan Çimen

Ayrılıklar o kadar zor ki; bir ömür oluyor, bitmiyor sanki…   Ne kadar bağlanmışım sana bebekler gibi yeni saymayı öğreniyorum; bir, iki, üç… derken  sayılar öyle uzuyor ki;  her gün başlıyorum gün saymaya dönüyorum hep yeniden tekrar tekrar başa… Saatli Maarifi aldım karşıma … Okumaya devam et →

Yazık! Köprüler yakıldı dedik; Mostar ağladı, sana koşarken, alevler sardı dört bir yanda sessiz hıçkırıklar, donmuş yüzlerde mutsuz çığlıklar, bilmelisin ebedi sürmüyor yalnızlıklar, el ele tutuşsa da bütün acılar, bir bakıyorsun; mutluluğa uzanıyor, tutunuyor en sonunda parmaklar… Gün geliyor bak … Okumaya devam et →

Geriye dönüp hiç bakmıyordum, nedendir bilmem, seninle arkama bakar oldum… Dünü çok özlüyorum bu günü seviyor, yarını hasretle bekliyorum… İstiyorum; hayatımda bir boşluk kalmasın senin olmayan… Ezberlettim gözlerini gözlerime, sesini kulaklarıma hapsettim, öyle çok arzu var ki içimde; seninle düşler … Okumaya devam et →

Hiç bir şey desem, bir başka dileğim olmadığını söylesem, yalnız senin olduğun yerde teneffüs etsem, sonra uzaktan sessiz sadece bakabilsem, sesini duymasam da olur, nasıl oluyor bazen bilmiyorum, o göz kamaştıran edan var ya hiç bitmese… Çocuklar gibi şımarık tavrın, … Okumaya devam et →

Hep sana, hep seni yazıyorum, tek seni, yalnız seni anlatıyorum, nasıl bir şeysin bilmiyorum… Bitmek, tükenmek bilmiyor; özlemlerin, kavuşma umudum… Çok tazesin, nefessin soluduğum öyle güzelsin ki takıldım peşine, bırakamıyorum bağlandım hayat ipine… Yaşama sevincim bu; seni anlatmak, yaşamak seni… … Okumaya devam et →